De vorige edities van drupa stonden telkens in het teken van een dominerende technologische trend. De editie van 2008 bijvoorbeeld werd uitgeroepen tot de inkjetdrupa. En daarvoor hadden we de JDF-drupa, de digitale drupa, de CTP-drupa. Op die manier kunnen we behoorlijk ver teruggaan in de geschiedenis.

De tijden zijn echt wel veranderd. Ooit deed men een milieuvriendelijke benadering van de drukproductie af als een slimme marketingtruc om klanten met een uniek verkoopargument te winnen. Vandaag is zulk een benadering voor bedrijven gewoon onmisbaar om efficiënt en rendabel te kunnen werken. En dat zal op drupa 2012 op grote schaal gedemonstreerd worden.

Op weg naar drupa (3 tot 16 mei 2012) - Toen de Franse bank BNP Paribas op 9 augustus 2007 aankondigde op te houden met twee van zijn investeringsvehikels, deed dat maar bij weinig mensen buiten de financiële wereld een belletje rinkelen. Toch was dat de eerste windstoot van een storm die de drie volgende jaren de Europese economie zou teisteren en waarbij tienduizenden mensen in de grafische sector hun baan zouden verliezen.

Terugblik op 2011

Op weg naar Drupa (3 tot 16 mei 2012) - Vandaag is het heel normaal dat drukkers meer dan één druktechnologie toepassen. In de meeste gevallen wordt daarbij een machinepark dat overwegend uit offsetpersen bestaat, met een digitale vellenprinter aangevuld.

Op weg naar Drupa (3 tot 16 mei 2012) - “Drukken met losse letters” is veranderd in “drukken met losse gegevens”. Bijna acht jaar geleden parafraseerde Bernhard Schreier, CEO van Heidelberg, de uitvinding van Gutenberg om de transformatie van de sector te beschrijven. En data zijn sindsdien alleen maar beweeglijker geworden.

Op weg naar Drupa (3 tot 16 mei 2012) - Heel wat industriegoeroes omschreven drupa 2008 als de ‘Inkjet drupa’ en in veel gevallen was dat ook terecht. Na drupa 2008 bracht een aantal leveranciers immers snelle inkjet-vierkleurenpersen op de markt die op de drupa nog als ontwikkelingsmodellen te zien waren. En nog altijd komen er concepten van toen op de markt. Ook de inkjet op grootformaat printsystemen zal de nodige aandacht krijgen op drupa.

Colormanagement is binnen de moderne (foto)grafische wereld niet meer weg te denken, maar hoe voorspelbaar, meet- en herhaalbaar is drukken of printen anno 2011?

Onlangs sprak ik op het Xerox Forum, een door Xerox Europe in Berlijn georganiseerd evenement. Daar werd mij gevraagd wat ik drukkers zou adviseren om in te investeren in het komende jaar. Mijn antwoord was dat ik ze zou aanraden om hun expertise op het gebied van web-to-print te ontwikkelen, om het klanten makkelijker te maken met ze te werken, om het nieuwe klanten makkelijker te maken om ze te vinden en om hun bedrijven efficiënter te maken door processen te automatiseren.

De productiemiddelen aanpassen om minder energie en water te verbruiken en de afvalhoeveelheid te beperken, is niet het enige middel om de ecologische voetafdruk van een product te verminderen. Een verantwoorde productie begint al in een veel vroeger stadium, bij het productconcept: dat is wat men de ecodesign noemt. Hoe kan dat principe bij de grafische productie toegepast worden?

Kunnen de milieuverplichtingen die de bedrijven opgelegd krijgen om de CO^-2-uitstoot terug te dringen, er niet toe leiden dat sommige activiteiten naar landen verhuizen die de regels enigszins 'lakser’ hanteren? De Europese Commissie die het risico van zulk een 'koolstofvlucht' onderzocht heeft, meent dat dit risico overdreven wordt.

De digitale revolutie heeft haar ecologische keerzijde: de berg elektronisch afval die voortdurend blijft aangroeien en die deels, samen met de gevolgen voor het milieu, naar ontwikkelingslanden uitgevoerd wordt. Dat probleem stond centraal in een rapport dat het Milieuprogramma van de Verenigde Naties (UNEP – United Nations Environment Program) in februari uitbracht.

Naast de CO^-2-afdruk die geleidelijk als een instrument voor een duurzaam beheer een plaats vindt in de ondernemingen en de politiek, zou ook de waterafdruk of de H^-2O-afdruk een nieuw instrument kunnen worden. En die ontwikkeling belangt ook de papierproducenten aan.

Het internet en digitale drukmachines hebben een hele waaier aan mogelijkheden gecreëerd die de grafische industrie de afgelopen jaren grondig door elkaar geschud hebben.

Afwerking en veredeling zijn cruciale onderdelen in het grafische proces, want het is pas in deze laatste stappen dat het product voor de klant definitief vorm krijgt en dat de uiteindelijke kwaliteit bepaald wordt. Het zijn stappen die bovendien nog heel wat manuele arbeid en vakkennis vergen, een beetje in tegenstelling tot het drukproces zelf dat tegenwoordig sterk geautomatiseerd is. Wat doe je dan met die afwerking en veredeling, vroegen we aan een Grafisch Nieuws Expertenrondetafel: uitbesteden of zelf investeren?

Is de CO^-2-afdruk niet veeleer het symbool van een dreigende energiecrisis dan van een milieucrisis? Dat is de vraag die Raphaël Stevens, de medeoprichter van Greenloop, in ons dossier “CO^-2-afdruk” opwerpt. Zoals andere waarnemers is hij ervan overtuigd dat we op een tekort aan fossiele brandstoffen afstevenen, wat ernstige economische gevolgen kan hebben. Een argument dat gewicht in de schaal legt om ons verbruik terug te schroeven en om naar alternatieve energiebronnen uit te kijken.

Ook in tijden van economische crisis zijn er nog altijd drukkers die hun schip naast zandbanken en doorheen stormen weten te loodsen. Grafisch Nieuws ging op zoek naar de factoren waarmee deze bedrijven zich onderscheiden van de concurrentie en hoe zij de uitdagingen van het grafisch ondernemerschap concreet aanpakken. Deze Expertenrondetafel kwam tot stand met de steun van onze sponsor Kodak.

Onlangs hebben we een uitgebreid artikel gewijd aan de duurzaamheidsrapporten van de papierfabrikanten. Het zijn echter niet uitsluitend de grote internationale bedrijven die op deze manier kunnen communiceren. Drukkerij Wils uit Sint-Amands -alias De Duurzame Drukker- toont aan dat ook een klein familiebedrijf dezelfde oefening kan maken. Enkele maanden geleden werd de drukkerij de eerste Belgische KMO met een eigen duurzaamheidsverslag

Geïntegreerde reprodepartementen (CRD’s) nemen in de grafische markt een bijzondere plaats in: binnen hun eigen organisatie behoren ze niet tot de ‘kernactiviteiten’, wat zich soms laat voelen in het investeringsbeleid en het voor hen ook moeilijk maakt om hun diensten te promoten. Vaak worden CRD’s louter gezien als een kostenpost, terwijl ze eigenlijk vaak onmisbaar zijn: een groot deel van hun werk kàn gewoon niet worden uitbesteed.